Kızamadım… Çünkü gülün dikeni batmadan önce şükretmiştim; ” Ya Rabbi, ne kadar güzel yaratmışsın ” demiştim. Kızamadım, çünkü bir dakika önce güzel kokusunu sineme çekmiştim , bakmaya kıyamamış kokusuna hayran kalmıştım, çünkü batmadan önce yüreğime koymuş onu sevmiştim… Dikenini unutmuş muydum? Unutmuştum dikenini… Unutmuştum işte….

Acıtmayayım diye dokunmaya çekindiğim gül, ince ve derin bir yara açmıştı parmağıma… Gülümsedim yarayada… Süzülen iki damla kanada… Çünkü o yarayı açan bakmaya kıyamadığım o güldü…

…. …. ….

Sevdiklerimizin yüreğimizde açtıkları yaralarda aslında o gülün açtığı yara gibi değilmiydi… İnce ve derin bir yara… Aslında çok önemsiz gibi görünsede her kımıldadığınızda yüreğinizi inceden sızlatan bir yara… Ama dostlarınız o yarayı açmadan önce siz muhabbet dolu kokularını sineye çekmiştiniz, zamanı, mekanı ve kalbinizi paylaşmıştınız… Yarayı açmadan önce siz onları kalbinize koymuştunuz… Kızabilirmiydiniz… Kızamazdınız elbet…