KONFÜÇYÜS, kimi insanlara birşey öğretmenin en iyi yolunun bunu örneklerle göstermek olduğunu biliyordu. Bu yüzden sınıfın tam karşısına geçti. Eline bir vazo aldı, tüm öğrencilerin görebileceği şekilde vazoyu havada tuttu.
Diğer elinde elma vardı.
Öğrencilerin meraklı bakışları arasında, elmayı vazonun içine bıraktıktan sonra, vazoyu yere koydu ve şöyle dedi :
“Elmayı vazodan çıkarmayı başaran öğrenci, elmayı yiyebilir.”
Çocuklardan biri acıkmıştı, ilk o davrandı ve elini vazonun Dar ağzından içeri soktu. Elmayı yakaladı, çıkarmaya çalışıyor AMA başaramıyordu.
“Elimi çıkaramıyorum !”
Konfüçyüs “Elmayı sıkı sıkı tutmaktan vazgeçmediğin sürece, elini çıkartman mümkün olmayacaktır” dedi.
Çocuk elmayı elinden bırakmak istemiyordu ; Ama sonunda zorunlu olarak bıraktı.
Elini vazodan çıkardığında, yüzünde şaşkınlık okunuyordu.
“Elmanın vazodan nasıl çıkarılabileceği konusunda sizin bir fikriniz var mı?”
Konfüçyüs vazoyu yerden alıp ters çevirdi. Elma vazonun içinden yuvarlanıp avucunun içine düştü. Çocukların hepsi gülmeye başladı. Aslında o kadar basit birşeydi ki bu.

Konfüçyus “Fakat bu, göründüğü kadar basit değil” dedi.
Elmayı havada tutuyordu konuşurken.
“Bazen birşeyi gerektiğinde bırakabilmek zor bir iştir.
Onu bırakabilmek de bir beceridir. Eğer bir şeyi zorla tuttuğunuzda, ulaşmak istediğiniz şeyi engellediğini görüyorsanız, o zaman onu özgür bırakmalısınız. Eğer yanlış bir şey yapıyorsanız, o zaman buna son vermelisiniz. Eğer kendinize ve başkalarına karşı dürüst davranmıyorsanız, bu hilekarlığı hemen durdurmalısınız.
İşte ancak o zaman hedefinize ulaşabilirsiniz.”

İki şey seni “nitelikli insan” yapar:

2 Kendini ağıra satmak (övmek,vazgeçilmez göstermek)

Seni seviyorum” diyorsun, peki gerçekten seviyor musun, yoksa sevdiğini söylemek işine geldiği için mi öyle söylüyorsun?
Sevdiğini söylediğin kişiye işin düşeceği, onun sana bir faydası dokunacağı için mi dökülüyor kelimeler ağzından?
Falına bakıp onun seni sevdiğini söyleyen papatyayı sevmek gibi değildir bir insanı sevmek. Papatyayı seversin ve çekip gidersin. Bir papatyayı sevdiğin için ömür boyu bir şey yapmasan ne papatya hesap sorar, ne de vicdanın. Hatta ezip geçsen, bunu papatya sevgisine ihanet olarak bile görmezsin.
Ama bir insanı seversen, hayatında bazı şeyler değişir. Hayat senin evinse, o evdeki eşyalar yer değiştirir. O eşyalar gider başka eşyalar gelir. Belki televizyonu atman gerekir, belki yeni bir televizyon alman. Belki bir lamba daha yakmalısındır, belki bir tanesini söndürmeli.
Sadece hayatın değil, sen de değişirsin. Üstündeki kıyafet de değişir. Kıyafetin üstüne bir de yük gelir. Sevdikçe o yükü de bedeninle beraber taşırsın. Bu yük, “aman incinmesin”dir, “aman kırılmasın”. O ne sever, ne sevmez, bilmelisin. O nasıl yaşar, nasıl düşünür, nasıl acı çeker, nasıl mutlu olur, bilmelisin. Bunlar hep üstüne giydiğin yüklerdir.
Hiç benzemez bir insanı sevmek, papatyayı sevmeye. Ama papatya sevgisi de sana bir şey kazandırmaz. Papatyayı sevince mesela papatya da seni sevmez. Papatya senin için herhangi bir şey yapmaz. Sen sevmeden önce nasıl bir papatyaysa, sen sevdikten sonra da aynı papatyadır, değişmez. Senin sevdiğin mekânlara taşınmaz. Sen seviyorsun diye Dostoyevski okumaya kalkmaz.
Peki sen, sevdiğini söylediğin insanı “nasıl” seviyorsun?
Mp3 dinlemeyi seviyorsun, onun gibi mi seviyorsun, onu dinlemeyi?
Kahvenin yanında çikolata yemeyi seviyorsun, kahve içerken onunla sohbet etmeyi de öyle mi seviyorsun?
Film izlemeyi, araba kullanmayı, güneşin batışını izlemeyi sevmek gibi mi bu sevmeler?
Hepsini aynı fiille ifade ediyoruz: Sevmek.
Ama hangi sevmek, hangi sevmeye benziyor?
Hangi sevmek, neleri göze almayı, nelerden vazgeçmeyi gerektiriyor?
Bir daha düşün, sen nasıl seviyorsun?

Önce sevdim. Sevdiğimi öğrendim sevebileceğimi farkettim. Sevdikçe kendimi kainatla topladığımı gördüm.

Tüm bu işlemlerin sağlamasını yapmak isterseniz kalbinize bir bakın.

Her İnsan kendine bir değer biçer, atfeder ve vehmeder.Sonra kendine biçtiği bu değere şahit arar.

Ey iddiacı sen derdin kadar değerlisin. Bırak başkalarınıda GERÇEK derdine bir bak…